Demam telah tiba dan aku terkapai-kapai kat atas katil pagi-pagi. Nak cium bau wangi pon susah sebab hidung tersumbat. Aku pakai sebotol minyak wangi pon aku tak sedar kot. Suara pun makin rock, kalah Amy Search. Thanks to my little brother sebab kasi aku demam. Ye laa, kitorang dua tidur sekatil, aku pun selalu pelok cium dia, mana tak berjangkit sekali. Aku dah cakap jangan main hujan, dia taknak dengar jugak. Dia pun dah kasi warning jangan pelok cium dia, aku taknak dengar jugak. Haa, last-last ni la yang terjadi. Pengajaran, patuh kata-kata orang tua muda. Dan mak bapak aku tersenyum gembira tengok aku makan ubat dan lepas tu peng kat sofa. Bila bangun terus mabok pening pening tak muntah. Har har har. Alahai, apa aku cakap nihh. Aisehh. Tapi aku bersyukur la sangat sebab masih diberi peluang merasa sakit-sakit camni. Tandanya Dia sayang aku dan Insyallah masih beri aku peluang nak hidup kat alam fanaa ni. Syukur la sesangat. Terima kasih! :) Dan last sekali, aku tukar balik tajok entri aku ni dari Demam ke Palau atas permintaan khusus dan khas daripada budak nama Mochsen, ( ni facebook budak ni, aku jual = http://www.facebook.com/bahyuddinM ). Kazen ngok ngek aku yaww. *cerik asa tak. HAHA*. Tapi rasanya padan jugak kan tajok dia bagi nih. =.="
*PERHATIAN: Aku tak mengeluh pon okay?




